31 اوت 2023- مطالعه اخیراً منتشر شده در مجله دیابت و اختلالات متابولیک نشان داده است که دیابت نوع 2، پلی نوروپاتی دیابتی و سن، با قدرت گرفتن انگشتان پا(TGS) مرتبط هستند.
محققان در مطالعه ی خود نوشتند: یافته های این مطالعه می تواند به ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی کمک کند که برنامه های توانبخشی، پیشگیری از سقوط و مراقبت از پا را برای بیماران دیابتی توسعه دهند.
دیابت نوع 2، اغلب عوارض مختلفی را به همراه دارد و در میان آنها پلی نوروپاتی دیابتی(DPN) می تواند منجر به ضعف عضلانی شود. این ضعف، به ویژه در پاها، می تواند منجر به بدشکلی پا و افزایش خطر افتادن شود.
این مطالعه مقطعی به بررسی عوامل مؤثر بر قدرت گرفتن انگشتان پا در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 پرداخته و راهبردهای بالقوه ای را برای مراقبت از پا و توانبخشی این بیماران آشکار نمود.
این تحقیق شامل 100 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 بود که تحت درمان بیمارستانی برای شرایط خود بودند، همراه با 50 بزرگسال سالم(گروه کنترل) برای مقایسه.
شرکت کنندگان به سه گروه: افراد سالم، بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بدون پلی نوروپاتی دیابتی،و بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 با پلی نوروپاتی دیابتی، تقسیم شدند. برای درک عوامل مؤثر بر TGS، محققان تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله مراتبی را انجام دادند. آنها از TGS و نسبتTGS به وزن(TGS/Wtبه درصد) به عنوان متغیرهای وابسته استفاده کردند، در حالی که سن، ابتلا به دیابت نوع 2 و ابتلا به DPN را به عنوان متغیرهای مستقل در نظر گرفتند و نتایج را برای عوامل مخدوش کننده مانند جنسیت و شاخص توده بدنی (BMI) تنظیم کردند.
ویژگی و مشخصات شرکت کنندگان:
در ابتدا 150 شرکت کننده در این مطالعه حضور داشتند. دو بیمار مبتلا به دیابت نوع 2بدون بررسی هدایت عصبی از مطالعه خارج شدند. در مجموع 148 بیمار در تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. تفاوت معنی داری در سن یا جنس در بین افراد سالم، بیماران بدون DPN و بیماران مبتلا به DPNمشاهده نشد.
وزن و BMI در بیماران بدون DPN و بیماران با DPN در مقایسه با افراد سالم به طور قابل توجهی بالاتر بود.
عملکرد فیزیکی و سقوط:
در بیماران بدون DPN و بیماران مبتلا به DPN در مقایسه با افراد سالم، TGSو درصد TGS/Wtبطور قابل توجهی کمتر بود.
مقدار TGSو درصد TGS/Wt در بیماران مبتلا بهDPN ، به طور قابل توجهی کمتر از بیماران بدون DPN بود.
در میان افراد سالم، هیچ ناهنجاری درLOS (حس لمس نور) یاVPT (آستانه درک ارتعاش) یافت نشد.
بیماران مبتلا به DPN در مقایسه با گروه سالم سابقه زمین خوردن بیشتری داشتند، در حالی که بیماران بدون DPN تفاوت معنی داری در سابقه زمین خوردن در مقایسه با افراد سالم، نشان ندادند.
تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله مراتبی:
تجزیه و تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله مراتبی برای ارزیابی ارتباط بین سن، دیابت نوع 2، پلی نوروپاتی دیابتی، و TGS و درصد TGS/Wt پس از محاسبه سایر عوامل به کار گرفته شد.
مدل دوم که عوامل مخدوش کننده TGS را کنترل نمود، ارتباطی را بین سن(β=0.339-)، دیابت نوع 2 (β=0.162-) و پلی نوروپاتی دیابتی(β=0.396-) نشان داد.
در مدل چهارم، که عوامل مخدوش کننده برای درصد TGS/Wtرا کنترل نمود، ارتباطی بین سن(β=0.293-)، دیابت نوع 2 (β=0.273-) و پلی نوروپاتی دیابتی(β=0.491-) نشان داد.
مجذور ضریب همبستگی چندگانه تعدیل شده (R2) برای مدل دوم 0.374 و برای مدل چهارم 0.320 بود، که نشان می دهد این عوامل به ترتیب 37 و 32 درصد از واریانسTGS وTGS/Wt را توضیح می دهند.
ضریب تورم واریانس، هیچ گونه همبستگی معنی‌داری را بین متغیرهای مستقل( multicollinearity) نشان نداد(1.084-1.567 برای مدل 2 و 1.054- 1.392 برای مدل 4).
نسبتDurbin-Watson برای مدل دوم 1.972 و برای مدل چهارم 1.871 بود که نشان دهنده عدم وجود خودهمبستگی(autocorrelation) قابل توجه در نمونه ها بود.
نتیجه گیری
بین سه گروه از نظر سن و جنس تفاوت معنی داری وجود نداشت. این مطالعه، رابطه بین TGS با عوامل مختلف از جمله پلی نوروپاتی دیابتی، دیابت نوع 2 و سن را برجسته کرد. در تجزیه و تحلیل رگرسیون نهایی، سن و ابتلا به دیابت نوع 2 و پلی نوروپاتی دیابتیدر هر دو مدل با TGS و TGS/Wt٪ به عنوان متغیرهای وابسته، مرتبط بودتد.
محققان نتیجه گیری کردند که DPN،T2DM و سن با TGS مرتبط می باشند.این یافته ها بینش های ارزشمندی را برای ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی، به ویژه در توسعه برنامه های مراقبت از پا و توانبخشی موثر برای افراد مبتلا به دیابت ارائه می دهد. این بینش‌ها می‌توانند در بهبود کیفیت زندگی بیماران با پرداختن به ضعف عضلانی و عوارض مرتبط با آن در پاها، حیاتی باشند.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/diabetic-polyneuropathy-has-adverse-effect-on-toe-grip-strength-among-elderly-type-2-diabetes-patients-116536